Kwartalnik filmowy

Częstotliwość ukazywania się: kwartalnik

Koncepcja powołania czasopisma poświęconego sztuce filmowej zrodziła się na słynnym Zjeździe Filmowym w listopadzie 1949. Zjazd ten przypieczętował państwowy nadzór nad kinematografią, uprawomocnił dyktat ideologii socjalizmu realistycznego, miał też uświadomić artystom konieczność wcielania w życie teorii Żdanowa przez uczestnictwo w walce klasowej, z równoczesnym potępieniem tzw. odchyleń prawicowo-nacjonalistyczny. Fundamentalne zmiany w strukturze kinematografii polskiej, jakie dokonywały się w tym czasie (mi.in. likwidacja Instytutu Filmowego), nie pozwoliły jednak na szybką realizację zamierzeń. Dopiero powstanie Państwowego Instytutu Sztuki , który w swoim statucie miał być "ośrodkiem prac badawczych nad zagadnieniami twórczości artystycznej wszystkich działów sztuki w zakresie teorii i historii", pozwoliło w 1951 na wcielenie pomysłu w życie, także za sprawą badaczy zatrudnionych w Zakładzie Historii i Teorii Filmu, a przede wszystkim Jerzego Toeplitza. On też został redaktorem naczelnym "Kwartalnika".

Zakres tematyczny "Kwartalnika" był względnie stały i obejmował dwanaście grup: Teoria i estetyka filmu; Wybrane zagadnienia historyczne; Zagadnienia twórczości współczesnej; Problemy psychologii i odbiorczości; Twórcy i teoretycy filmu (studia, szkice, filmografie); Wypowiedzi warsztatowe twórców i krytyków; Filmy (analizy krytyczne); Festiwale międzynarodowe; Konferencje i narady twórcze; Diariusze kinematografii polskiej; Sprawozdania, polemiki, przyczynki; Książki recenzowane.

Od początku "Kwartalnik" redagowany był przez zespół Zakładu Historii i Teorii Filmu. Do 1958 wydawcą był Instytut Sztuki, a potem do końca 1965 Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe. W 1965 "Kwartalnik Filmowy" zawiesił swoją działalność, by powrócić dopiero w 1993 roku. Redaktorem naczelnym nowej edycji został Janusz Gazda, a w 1998 roku zastąpiła go Teresa Rutkowska.


Strona oficjalna:
www.ispan.pl/kf/


Patrz numerami:


blog comments powered by Disqus