Bernardo Bertolucci

Choć początkowo miał być poetą, po poznaniu Piera Paolo Passoliniego i porzuceniu studiów na Uniwersytecie w Rzymie, został w 1961 r. asystentem Pasoliniego przy kręceniu Włóczykija. Następnie napisał scenariusz swego pierwszego filmu Sekutnica (1962), z uznaniem przyjętego na festiwalu w Wenecji. W 1964 r. nakręcił Przed rewolucją.

W 1968 Serigio Leone poprosił Bertolucciego o napisanie pomysłu scenariuszowego do Pewnego razu na Dzikim Zachodzie. W 1970 r. powstały filmy Strategia pająka oraz Konformista – adaptacja powieści Alberto Moravii. Dwa lata później reżyser odniósł wielki sukces kontrowersyjnym Ostatnim tangiem w Paryżu z Marlonem Brando i Marią Schneider w rolach głównych, który wywołał skandal i interwencje cenzury w wielu krajach, a we Włoszech przez jakiś czas w ogóle nie był dopuszczony na ekrany. W 1976 r. wyreżyserował Wiek XX (Novocento), film obrazujący trwającą dwa pokolenia walkę między lewicą i faszystami, w rolach głównych wystąpili Burt Lancaster, Robert De Niro, Donald Sutherland i Gerard Depardieu. Potem powstał Księżyc (1979) i Tragedia śmiesznego człowieka (1981), nagrodzona na festiwalu w Cannes.

W 1986r. została uwieńczona sukcesem gigantyczna produkcja Ostatni cesarz, poprzedzona 4 latami żmudnych przygotowań opowieść o życiu Pu Yi – ostatniego cesarza Chin, kręcona w Pekinie na terenie Zakazanego Miasta. Film okazał się wielkim międzynarodowym sukcesem i zdobył 9 Oscarów. W 1990 Bertolucci zaadaptował powieść Paula Bowlesa Pod osłoną nieba, którą sfilmował na Saharze z udziałem Debry Winger i Johna Malkovicha.

W 1993 kolejnym owocem fascynacji Wschodem stał się Mały Budda, kręcony w Nepalu i w klasztorach w Bhutanie. Dwa lata później powstał obraz Ukryte pragnienia z pierwszorzędną obsadą Jeremy’ego Ironsa, Liv Tyler, Donala McCaana, Sinead Cusack, Josepha Fiennesa.

Film z roku 1998 – Rzymska opowieść reżyser określa jako "muzykę kameralną dla kina".