Bezmiar sprawiedliwości


plakat filmu Bezmiar sprawiedliwości
Reżyseria: Wiesław Saniewski
Scenariusz: Wiesław Saniewski
Muzyka: Maciej Muraszko
Zdjęcia: Mariusz Palej
Montaż: Cezary Grzesiuk
Scenografia: Tomasz Chołuj
Kostiumy: Anna Weber
Charakteryzacja: Katarzyna Baszkiewicz, Beata Matuszczak
Dźwięk: Paweł Łuczyc-Wyhowski
Producent: Wiesław Saniewski

Obsada:

Jan Frycz jako Michał Wilczek
Robert Olech jako Łukasz
Jan Englert jako Paweł Boś
Artur Barciś jako prokurator Roman
Bożena Stachura jako sędzina Bożena
Artur Żmijewski jako Jerzy Kuter
Robert Gonera jako sędzia Wadecki
Wojciech Mecwaldowski jako mecenas Wiktor Danko
Tomasz Schimscheiner jako mecenas Andrzej
Ewa Błaszczyk  jako ławniczka
Ewa Wencel jako Irena Łukińska
Weronika Rosati jako protokolantka
Joanna Orleańska jako aktorka Dorota Derecka
Bronisław Wrocławski jako psychiatra Kocki
Danuta Stenka jako Kamila Wilczek
Maria Pakulnis jako Alicja Kuter
Tadeusz Szymków jako porucznik Świtoń

Dystrybutor: Kino Świat
Rok produkcji: 2006
Data premiery polskiej: 23 lutego 2007
Tytuł oryginalny: Bezmiar sprawiedliwości
Polska strona filmu: http://www.bezmiarsprawiedliwosci.pl
Produkcja: Polska
Gatunek: obyczajowy

Akcja filmu fabularnego i 3-odcinkowego serialu telewizyjnego rozgrywa się głównie w sali sądowej, w prokuraturze i kancelarii adwokackiej.

Nie będzie to jednak typowy film o tematyce sądowej. Problem winy lub niewinności oskarżonego nie stanowi w nim bowiem zasadniczego motywu. Pokazujemy mechanizm sądzenia i ferowania wyroków w sprawach trudnych, niejednoznacznych, gdy brak jest wystarczających dowodów winy, a proces ma charakter poszlakowy.

Interesuje nas sytuacja szczególna, w której na postępowaniu bohaterów dramatu - sędziego, obrońcy i prokuratora - ciążą okoliczności zewnętrzne, często nie związane ze sprawą. Bo chociaż sens działania wymiaru sprawiedliwości polega na dociekaniu prawdy i sprawiedliwym wyrokowaniu, to życie poszerza go o wymiar ludzki, nieprzewidywalny.

Opisane w scenariuszu zdarzenia oparte są na faktach, które miały miejsce w jednym z miast wojewódzkich na początku lat dziewięćdziesiątych. Współautor pomysłu, znany i ceniony adwokat, Andrzej Malicki, był jednym z uczestników procesu. Nie jesteśmy faktom wierni do końca, jednak punkt wyjścia, zasadnicza część procesu i sam wyrok są wzięte z rzeczywistości.
Łukasz, młody absolwent prawa, nie zamierza pracować w zawodzie prawnika. Jego ojciec, który chciałby, żeby syn został obrońcą, wysyła go do swojego kolegi Michała Wilczka, dzisiaj wziętego adwokata. Wilczek ma przekonać go do zawodu. W rzeczywistości adwokat nie chce go do niczego przekonywać. Jednakże opowiada historię pewnego procesu sprzed kilkunastu lat, w którym uczestniczył.

Młoda dziennikarka telewizyjna, będąca w ósmym miesiącu ciąży, zostaje zamordowana. Wkrótce policja aresztuje jej kolegę z pracy, realizatora Jerzego Kutra, z którym od ponad roku była związana. Dużo od niej starszy Jerzy ma rodzinę: żonę i dwoje dzieci. Twierdzi, że nie zamordował dziewczyny. Mimo że prokuratura nie znajduje żadnych dowodów bezpośrednich, jedynie motyw, mężczyzna zostaje skazany. Wyrok jest wysoki - 25 lat więzienia.

Dochodzenie do prawdy i sam proces ukazane zostają z trzech punktów widzenia. Bohaterami opowieści są: oskarżyciel, obrońca i sędzia.

Historia opowiedziana przez adwokata wciąga Łukasza, który usiłuje na własną rękę dociec, czy Jerzy Kuter na pewno zabił. Zaczyna analizować znajdujące się w archiwum akta. Odkrywa niespodziewanie, przeoczony w śledztwie, prawdopodobny dowód niewinności skazanego.

Dziś, ułaskawiony przez prezydenta, realizator jest na wolności. Łukasz próbuje namówić go do walki o uniewinnienie. Skazany odmawia, nie chce wracać do przeszłości. Łukasz decyduje się zostać prawnikiem. Bierze udział w konkursie krasomówczym, w którym sprawę Jerzego Kutra przedstawia na forum publicznym. Wzbudza to skrajne reakcje różnych ludzi; widać, że problem funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości jest nadal żywy.



blog comments powered by Disqus