Siódma pieczęć


plakat filmu Siódma pieczęć
Reżyseria: Ingmar Bergman
Scenariusz: Ingmar Bergman
na podstawie własnej jednoaktówki „Malowidło w drewnie”
Muzyka: Erik Nordgren
Zdjęcia: Gunnar Fischer

Obsada:

Gunnar Björnstrand jako Jöns
Bengt Ekerot jako Śmierć
Nils Poppe jako Jof
Max von Sydow jako Antonius Block
Bibi Andersson jako Mia, żona Jof
Inga Gill jako Lisa, żona kowala

Dystrybutor: Gutek Film
Rok produkcji: 1957
Data premiery polskiej: 5 stycznia 2007
Tytuł oryginalny: Det Sjunde inseglet
Czas trwania filmu: 96 min.
Produkcja: Szwecja
Gatunek: dramat

Siódma pieczęć powstała na bazie jednoaktówki „Malowidło w drewnie”, którą Bergman stworzył dla (i przy udziale) studentów szkoły teatralnej w Malmö. To, co miało być warsztatową wprawką, okazało się podstawą dla filmu, który uczynił reżysera sławnym. Siódma pieczęć – moralitet ubrany w średniowieczny kostium – to pierwsza część z tak zwanego cyklu wertykalnego, a zarazem pierwsza Bergmanowska próba poznania Boga, próba, którą autor ponowi w wielu tytułach, choćby w Jak w zwierciadle, Gościach wieczerzy pańskiej i Milczeniu.

Rycerz Antonius Block i jego giermek Jöns powracają z wyprawy krzyżowej. Podróżują przez ziemie zniszczone szalejącą zarazą, obserwują okrutne gwałty i pochody biczowników, spotykają przerażoną dziewczynę skazaną na śmierć za czary i rodzinę kuglarzy, która stanowi jedyną oazę szczęścia w tym straszliwym świecie. Block traktuje podróż jako drogę do poznania prawd ostatecznych. Ponieważ życie naokoło wydaje się pozbawione sensu, a Bóg milczy, rycerz gotów jest zapytać Śmierci. Ta decyduje się podjąć jego wyzwanie i zagrać z nim w szachy, na jednej szali kładąc tajemnicę wszechrzeczy, na drugiej – jego życie.

Wartość artystyczna Siódmej pieczęci wynikała nie tyle z bezwzględnej oryginalności intelektualnej filmu, bo o takiej mówić trudno, co z jego niezwykle sugestywnego kształtu estetycznego. Widmo wszechobecnej Śmierci na pierwszym planie, wizyjna inscenizacja scen masowych (...), idealna harmonia pierwiastków sacrum i profanum, tragizmu i komizmu, patosu i arlekinady, epiki i liryki, realizmu i fantastyki (...) złożyły się na filmowy spektakl o ogromnej i nieprzemijającej sile emocjonalnego oddziaływania – świadectwo absolutnego mistrzostwa Bergmana w opanowaniu filmowej formy.” – pisał o Siódmej pieczęci Tadeusz Szczepański.


Siódma pieczęć - galeria plakatów



blog comments powered by Disqus