Idź i patrz


plakat filmu Idź i patrz
Reżyseria: Elem Klimow
Scenariusz: Aleś Adamowicz, Elem Klimow
Muzyka: Oleg Janczenko
Zdjęcia: Aleksiei Rodionov

Obsada:

Aleksiej Krawczenko jako Flora Gajszun
Olga Mironowa jako Głasza
Liubomiras Lauciavicius jako Kosach

Rok produkcji: 1985
Tytuł oryginalny: Idi i smotri
Czas trwania filmu: 142 min.
Produkcja: ZSRR
Gatunek: dramat, wojenny

Białoruś 1943 rok. Kilkunastoletni Flora przyłącza się do oddziału partyzanckiego, gdzie poznaje rówieśniczkę Głaszę, w której się zakochuje. Podczas ataku Niemców, partyzanci rozpraszają się i chłopiec ucieka do rodzinnej wioski. Zastaje puste domy, a na tyłach wsi ciała wszystkich mieszkańców wymordowanych podczas pacyfikacji. W poszukiwaniu żywności Flora trafia do innej wsi, która zostaje otoczona przez Niemców. Hitlerowcy rozpoczynają kolejną eksterminację - spędzają ludność do drewnianej cerkwi, by podpalić ją miotaczami ognia. Podczas wycofywania się Niemcy wpadają w zastawioną przez partyzantów pułapkę i wszyscy giną. Flora w geście rozpaczy strzela do leżącego na drodze portretu Hitlera.

Rozwój dramaturgiczny Idź i patrz przypomina przerywany, narastający koszmar. Film urasta do wymiaru symbolicznej, choć jednocześnie przerażająco konkretnej inicjacji w dorosłość. Młodociany bohater, a za nim widz, nie ma czasu na myślenie - jest mu jedynie dane bierne uczestnictwo w horrorze na ekranie. W opisie wojny reżyser posunął się tak daleko, że mówiono wprost o przekroczeniu granic psychicznej wytrzymałości odbiorcy. Widz wychodzi z kina emocjonalnie obolały i oniemiały z grozy - oddziaływanie filmu było czymś w rodzaju katharsis, osiągniętego poprzez terapię szokową. Idź i patrz każe oglądać i uczestniczyć. Aż do granic bólu.


Idź i patrz - wydania na nośnikach



blog comments powered by Disqus