Tam, gdzie rosną poziomki


plakat filmu Tam, gdzie rosną poziomki
Reżyseria: Ingmar Bergman
Scenariusz: Ingmar Bergman
Muzyka: Erik Nordgren
Zdjęcia: Gunnar Fischer
Montaż: Oscar Rosander

Obsada:

Victor Sjöström jako Profesor Isak Borg
Bibi Andersson jako Sara
Ingrid Thulin jako Marianne Borg
Gunnar Björnstrand jako Evald Borg
Jullan Kindahl jako Agda
Folke Sundquist jako Anders
Björn Bjelfvenstam jako Viktor
Gunnar Sjöberg jako Sten Alman
Max von Sydow jako Henrik Åkerman

Dystrybutor: Gutek Film
Rok produkcji: 1957
Data premiery polskiej: 13 października 2006
Tytuł oryginalny: Smultronstället
Czas trwania filmu: 91 min.
Produkcja: Szwecja
Gatunek: dramat

Tam, gdzie rosną poziomki to studium przemijania zrealizowane przez zaledwie 37-letniego Bergmana i kolejne osobiste dzieło w filmografii reżysera. „Ulepiłem postać, która z wyglądu przypominała mojego ojca, ale którą na wskroś byłem ja. Ja sam (...), wyobcowany, zamknięty w sobie, odgradzający się od innych, zadufany, nie tylko dość nieszczęśliwy, ale naprawdę nieszczęśliwy. Pełen sukcesów. I uzdolniony. I solidny. I zdyscyplinowany.”

Na swoje alter ego Bergman wybrał 80-letniego profesora Borga, który jedzie z synową ze Sztokholmu do Lund na obchody własnego jubileuszu naukowego. Podróż staje się dla niego wędrówką przez obszary pamięci, refleksją nad życiem i stosunkami z ludźmi.Bohater przywołuje we wspomnieniach swoją pierwszą niespełnioną miłość, nieudane małżeństwo, trudne ojcostwo. Bliskość śmierci sprawia, że Borg uświadamia sobie, iż apodyktycznością, chłodem i obojętnością odgrodził się murem od innych, skazał się na rozpaczliwą samotność. Teraz będzie starał się powoli ów mur burzyć (co jest jedynie subtelnie zasygnalizowane, ale i tak stanowi wyjątkowy w twórczości reżysera promyk optymizmu).

W Tam gdzie rosną poziomki Bergman podjął się gry z konwencjami kina. Sekwencje snów stylizowane są na różne nurty kina niemego (od ekspresjonizmu, poprzez surrealizm, aż do wodewilowego impresjonizmu). Autor zaprosił również do współpracy legendarnego reżysera, mentora i twórcę słynnej szkoły szwedzkiej, Victora Sjöströma, który wcielił się w postać profesora Borga i jak mówi sam Bergman „zawładnął (...) tekstem - przerobił go na swoją modłę, włożył weń własne doświadczenia: udrękę, mizantropię, wyobcowanie, brutalność, smutek, strach, samotność, chłód, ciepło, szorstkość i chandrę.”


Tam, gdzie rosną poziomki - galeria plakatów



blog comments powered by Disqus