Sympathy For The Devil


plakat filmu Sympathy For The Devil
Reżyseria: Jean-Luc Godard
Scenariusz: Jean-Luc Godard
Zdjęcia: Anthony B. Richmond

Obsada:

Mick Jagger
Keith Richards
Brian Jones
Bill Wyman
Charlie Watts
Marianne Faithfull

Rok produkcji: 1968
Tytuł oryginalny: Sympathy For The Devil
Czas trwania filmu: 100 min.
Produkcja: Wielka Brytania
Gatunek: dokumentalny, muzyczny

U schyłku lat 60. dobiegający 40-tki Jean-Luc Godard miał już na koncie legendarne dziś filmy Do utraty tchu, Szalony Piotruś, Żyć własnym życiem czy Pogarda. W Sympathy For The Devil czołowy twórca i teoretyk Nowej Fali powraca do zawsze go nurtujących politycznych kwestii.

Koniec lat 60. przeszedł do historii jako czasy studenckich rebelii, rewolucji seksualnej i progresywnego rocka, który wyrósł już z grzecznych garniturów wczesnych Beatelsów. Ale Sympathy For The Devil nie jest ani filmem muzycznym, ani analizą fenomenu popularności rockowego zespołu, notabene do dziś z powodzeniem kontynuującego muzyczną karierę. Godard, wieczny kontestator kina, posługuje się swoją ulubioną formą filmowego kolażu miksując gatunki i konwencje. Narracja prowadzona jest dwutorowo. Na pierwszym planie The Rolling Stones nagrywają w studio tytułową piosenkę. Widzowie są świadkami ewolucji pierwotnej wersji utworu w dynamiczny protest song brzmiący się w finale filmu. Sceny studyjne są zmontowane z sekwencjami zainscenizowanymi przez reżysera, które stanowią drugi tor narracji. Pojawiają się tu charakterystyczne dla tego okresu tematy: wolność, emancypacja kobiet, rasizm, pornografia, marksizm, ruchy kontrrewolucyjne (Czarne Pantery), etc.

Dokument Godarda to pełen erudycyjnych aluzji i cytatów esej filmowy - gatunek, do którego reżyser często wraca w ostatnich latach.



blog comments powered by Disqus