Szepty i krzyki


plakat filmu Szepty i krzyki
Reżyseria: Ingmar Bergman
Scenariusz: Ingmar Bergman
Zdjęcia: Sven Nykvist

Obsada:

Harriet Andersson jako Agnes
Kari Sylwan jako Anna
Ingrid Thulin jako Karin
Liv Ullmann jako Maria
Anders Ek jako Isak, ksiądz

Rok produkcji: 1972
Tytuł oryginalny: Viskningar och rop
Czas trwania filmu: 91 min.
Produkcja: Szwecja
Gatunek: dramat

Szepty i krzyki narodziły się z wizji plastycznej. „Zdarza się, że obrazy uparcie powracają, a ja nie wiem dlaczego. – wspomina Ingmar Bergman – Potem znikają, znów powracają i są dokładnie takie same. Cztery kobiety w bieli w czerwonym pokoju. Krzątają się, szepczą między sobą i są nader tajemnicze. (...) Opisana powyżej scena prześladowała mnie przez rok. Byłem akurat zajęty czym innym, ale ponieważ te kobiety powracały z wielkim uporem, zrozumiałem, że czegoś chcą.”

Jest początek XX wieku, jesień – Agnes, samotna właścicielka XVIII-wiecznego pałacyku umiera na raka. Jej siostry przybywają, aby towarzyszyć jej ostatnim chwilom. Jednak kobiety najwyraźniej nie mają ze sobą prawdziwego kontaktu, Karin i Maria boją się śmierci siostry i uciekają do swoich spraw. W ich życiu panuje pustka, ich małżeństwa są emocjonalnym piekłem – Karin obsesyjnie nienawidzi dużo starszego Frederika, a Maria zamierza zdradzić Joakima, cały czas uwodząc lekarza Agnes. Jedyną osobą, która cierpliwie czuwa przy łóżku chorej jest Anna – służąca, która niedawno straciła własne dziecko. Nawet bliskość śmierci nie jest w stanie wytrącić tego świata ze stanu emocjonalnego otępienia, hipokryzji i wszechobecnego egoizmu.

"Początek jak z Trzech sióstr, koniec jak z Wiśniowego sadu, a w środku Strindberg” – tak François Truffaut ocenił to, jak je nazwał, „arcydzieło czystego obrazu na temat kobiet”.



blog comments powered by Disqus